«لغت نامه دهخدا»
[لَ اَ فَ] (اِخ) محمدسعید. یکی از رجال دورهء سلطان محمودخان ثانی. وی مظهر اعتماد و الطاف شاهانه بود ولی بی احتیاطی در حرکات و سکنات و توجه به اغراض و منافع شخصی برای او نتیجهء سوء داد. او بمنظور خوش خدمتی به بعضی بیکهای فنار که مخدوم سابق وی بودند برای فرمانروائی علی پاشای تپه دلنلی کوشش کرد و سبب عمدهء عصیان موره و فترت روم هم او بود. وی پسر حسین افندی از اشراف قضاه قریم (کریمه) است. در ابتدای حال نزد رئیس الکُتّاب راشد افندی سمت معاونت مهرداری داشت، سپس وکیل امور نائب الحکومه یکی (ینی) شهر شد، بعدها به سمت منشیگری در خدمت بعض اعیان و اشراف منصوب گردید و بعد بعنوان منشیگری و معاونت خزانه داری مشغول انجام خدمات دولتی شد. مدتی هم به مقام سفارت مأمور پاریس شده در سنهء 1222 ه . ق. به ریاست دفتر همایون و پس از دو ماه به ریاست دربار مفتخر گردید و در اواخر سال مزبور به کوتاهیه تبعید و بعد از یک سال آزاد شده با مأموریت مهمی به بغداد فرستاده شد. در هنگام عودت به منصب امین درباری و چند سال بعد به درجهء مأمور توقیع همایون ترفیع یافت و عاقبت در نتیجهء اعمال نفوذ و اقتدار بیجا در سنهء 1238 ه . ق. به قونیه تبعید و در آنجا اعدام گردید. و چون وی به طریقت مولویه داخل بود جسد او را در همانجا و سر بریدهء وی را در صحن مولویخانهء غلطه دفن کردند و در همینجا او را موقوفات و کتابخانه ایست. حالت افندی از شاعری نیز بهره داشته است. (قاموس الاعلام ترکی). کتابخانهء حالت افندی یکی از کتابخانه های مهم استانبول و دارای فهرستی مرتب میباشد.