«لغت نامه دهخدا»
[گَ] (نف مرکب) نعت فاعلی از حال گرداندن. گرداننده و تغییردهندهء حالها. || محوّل الاحوال. نعتی از نعوت خدای تعالی : من نگویم که جز خدای کسی حال گردان و غیب دان باشد.انوری. خاقانی امید را مکن قطع از فضل خدای حال گردان.خاقانی. حال گردان تویی بهر سانی نیست کس جز تو حال گردانی(1).نظامی. حال ما در فرقت جانان و ابرام رقیب جمله میداند خدای حال گردان غم مخور. حافظ. (1) - ن ل: جز تو خود نیست حال گردانی.