حامااقطی

«لغت نامه دهخدا»

[] (اِ)(1) یونانی است و آنرا لیوس [ ظ: ابولوس ] اقطی نیز گویند، و آن سیوقه است و بر دو قسم است: بزرگ به اندازهء درختی و کوچک به اندازهء یک بدست، و هر دو مشرف الاوراق (دندانه دار) و باریک ساق با گل سفید، و میوهء آن مانند بطم است. برگهای قسم بزرگ آن مانند برگ گردو و کوچک وی مانند بادام است. بیش از چهار شاخه نیارد، با آفتاب برج جوزاء میرسد و تا دو سال ریشهء آن باقی ماند. و آن گرم و خشک است در دوم. اخلاط لزج و رطوبتها بیرون آرد. شرب و طلای آن سده و استسقاء و درد مفاصل را بتجربه زائل کند، و دردهای رحم و امراض مقعده حتی بواسیر مفتوحه را احتما دفع کند. دانهء آن را در زمان حیض خوردن مانع حمل شود (بتجربه) و چکیدهء آنرا در دهان مضمضه کردن کرم دندان بکشد. طلای آن موی سیاه کند. و از ریختن مو جلوگیری کند. و اگر سه روز آنرا در بینی ریزند سرخی چشم ببرد و شش (ریه) را مضر است و اصلاح آن با عسل است، و شربت آن تا یک درم. (تذکرهء ضریر انطاکی ج1 ص116). از یونانی خامایاخته(2) است. دزی آنرا با سامبوکوس ابولوس(3) تطبیق می کند و در بعض مآخذ حامی آمده است. (دزی ج1 ص239). غلیون اقطی کوچک. حمام صغیر. خمان الارض. بل. بل شیرین. بیسل. اَبل. نار هندی. طرثوث. طُرثیث. شن.
(1) - Hieble.
(2) - Xamaiaxte. .(لاتینی)
(3) - Sambucus ebulus
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر