حانط

«لغت نامه دهخدا»

[نِ] (ع ص) نعت فاعلی از حنوط. || احمر حانط؛ نیک سرخ. سخت سرخ. سرخ سرخ. سرخی سرخ. احمر قانی. || ثمرهء غضا. || ادیم حانط؛ پوست سرخ رنگ. || مرد باگندم. مرد با گندم بسیار. || حانط الصره؛ خداوند صرهء کلان. بسیاردرم. || حانط الیّ؛ دشمن است با من و کینه دارد. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر