«لغت نامه دهخدا»
[حَ ءِ] (ع اِ) جِ حِباله. دامهای صیادان، و در حدیث است : النساء حبائل الشیطان؛ زنان پایدامهای دیو باشند. و صاحب غیاث اللغات معنی رسنها و پابندها نیز به کلمه داده است : دام حبائل را (؟) جهان نام نهاده اند. (جهانگشای جوینی). و باز صاحب غیاث آورده است: حبائل شیطان، زنان را گویند، چنانکه ابلیس شیطان مردان را، و حبائل و شیطان کنایه از زنان فاحشه است - انتهی. و صاحب برهان نیز همین معنی را (یعنی شیطان زنان را) آورده و گوید چنانکه ابلیس شیطان مردان را و حبائل شیطان کنایه از زنان فاحشه بحبائل داده است، و البته بر اساسی نیست. (و گمان میکنم حدیث: النساء حبائل الشیطان سبب این اشتباه است). || صاحب غیاث گوید: حبائل ججِ حُبْلی نیز میباشد، چه جِ حُبْلی حبالی است و ججِ آن حبائل است.