«لغت نامه دهخدا»
[حُ بِ شی شَ/ شِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) حبابی که از بند شدن هوا در جرم شیشه بماند : دل رقیب مگو نازک است چون دل من حباب شیشه کجا شیشهء حباب کجا؟وحید. گشاد عقدهء خاطر شکست اهل دل است که شیشه میشکند چون حباب شیشه شکست. تأثیر (از آنندراج).