«لغت نامه دهخدا»
[حَبْ بُسْ سُ] (ع اِ مرکب)حب سرفه، و آن صمغ عربی و کتیرا و نشاسته است از هر یک دو درهم، افیون یک درهم، دارچین یک دانگ کوفته بیخته با لعاب بهدانه بسرشند و حب سازند و برای سرفهء سرد، پوست بیخ بادیان و فلفل گرد از هر یک دو مثقال و نیم نبات مصری پنج مثقال همه را بکوبند و بپزند و به آب سرشته حبه سازند. و برای سرفهء گرم، کتیرا و نشاسته و صمغ عربی از هر یک سه درم تخم خشخاش و رب سوس و مغز بادام مقشر از هر یک ده درم نبات مصری پانزده درم. همه را بکوبند و بپزند و به لعاب اسپغول (اسفرزه) سرشته حب سازند. و برای سرفهء بلغمی: ربّ سوس و کشمش از هر یک سه درم، نشاسته و کتیرا و صمغ عربی و مغز تخم کدو از هر یک درمی. نبات مصری نصف. ادویه همه را کوفته و بیخته و به لعاب تخم بهی که سه درم کشمش در او حل کرده باشند بسرشند و حب ها سازند. و داود ضریر انطاکی گوید: ینفع منه اذا جعل فی الفم و هو مجرب بما یأتی من الشروط. و صنعته: لبّ قرع و بطیخ و قثاء و خیار و حبّ خشخاش من کل جزء. نشا، صمغ کتیرا، ربّ سوس، زعفران، بذر رِجله، لوز بنوعَیْه (یعنی تلخ و شیرین)، فستق، صنوبر، انیسون، بذر کتان. فان کان فی الرئه او الصدر قروح فلیضف الی ذلک تربد، اربعه، حلبه، ثلاثه. زوفا، درهمان و نصف. برشاوشان مثقالان. فان صحب ذلک حمی فالطین الارمنی و مختوم، من کل ثلاثه. یعجن الکل مع مثله من السکر بلعاب بذرالمرو و بذرالقطونا و الریحان و دهن البنفسج و یحبب و یرفع و هذا بالغ النفع فی تلیین الصدر و تحسین الصوت خصوصاً ان عجن بعصاره الکرنب. و رجوع به تحفهء حکیم مؤمن باب دوم از قسم دوم و رجوع به کلمهء سعال در این لغت نامه شود.