«لغت نامه دهخدا»
[حَبْ بُلْ مُ تِ] (ع اِ مرکب)معجونی است که فالج و لقوه را سودمند آید و قولنج و درد مفاصل را نفع ده0د و عسر بول و حیض رفع کند. صفت آن اشق و سگبینج و جاوشیر و مقل و حرمل یا تخم سداب و شحم حنظل و صبر سقوطری و تربد و پوست هلیلهء زرد و انذروت از هر یک پنج مثقال اشق و سگ بینج و مقل را در آب کنند تا حل کرده باقی ادویه را کوفته و بیخته بدان بسریشند و حب ها ساخته از دو درم تا دو مثقال میل فرمایند - انتهی. و در بعض نسخ: سگ بینج و اشق و جاوشیر و مقل و حرمل یا تخم سداب و شحم حنظل از هر یک سه درم صبر سقوطری و تربد از هر یک پنج درم فرفیون و جندبیدستر از هر یک درمی جاوشیر و اشق و مقل را در آب کنند تا حل گردد باقی ادویه را کوفته و بیخته بدان بسرشند و حب ها ساخته از سه درم تا چهار درم رغبت فرمایند. و صاحب ذخیرهء خوارزمشاهی گوید: بگیرند صبر و تربد از هر یکی نیم درمسنگ. جندبیدستر، فرفیون از هر یکی دانگی. مقل، اشق، جاوشیر، سکبینج، هزاراسفند، از هر یکی دو دانگ. حب کنند بآب گندنا. این جمله یک شربت باشد.