حب شبیار

«لغت نامه دهخدا»

[حَبْ بِ شَبْ] (اِ مرکب)معجونی است که سدر و دوار را نفع دهد و صرع و صداع را دفع کند. صفت آن: صبر سقوطری سه درم، پوست حلیلهء زرد و گل سرخ و تربد سفید و مصطکی از هر یک درمی و نیم. همه را کوفته و بیخته به آب بادیان بسرشند و حبها ساخته از یک مثقال تا دو مثقال در وقت خواب فروبرند. داود ضریر انطاکی گوید: حب الشبیار معناه بالفارسیه رفیق اللیل: یعنی ان ملازمته تغنی عن الرفیق لیلاً لتقویه البصر و هو ینقی الرأس و المعده و یقارب القوقایا و صنعته: صبر، اهلیلج اصفر، تربد، مصطکی، سقمونیا، حب حنظل، اجزاء سواء. یحببُ کما سبق. رجوع به تحفهء حکیم مؤمن باب 2 از قسم 2 شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر