«لغت نامه دهخدا»
[حَ بَ قُشْ شُ] (ع اِ مرکب)ریحان الشیوخ. مرد. مرد خوش. مرد رشگ. (منتهی الارب)(1) (داود ضریر انطاکی). مرد ریحانی. برسفایج. تب بُر. (1) - Marum.