حبناء

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع ص) تأنیث احبن. || کبوتری که بیضه ننهد. ج، حبن. || پیش پای بسیارگوشت. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر