«لغت نامه دهخدا»
[حُبْ بَ] (ع اِ) دوست. اختر حبتک و محبتک؛ بگزین آنکه را که دوست داری. || آنچه خواهی بتو داده شود. آنچه خواهی از آن تو باشد. (اقرب الموارد). || دوستی. یقال: نعم حبه و کرامه. || خستهء انگور. تخم انگور. ج، حبب. || زن محبوبه و مرغوبه. || خواسته.