«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (اِخ) ابن معن. پدر او معن شاعر معروف عرب است که دیوان او به سال 1903م. در اروپا چاپ شده است. گویند: معن شتران بسیار داشت و پس حبیب پسر او چندی از آنها بگرفت و با پسر عم خویش فضاله به شام رفت پس حبیب در این سفر بمرد و فضاله بازگشت و معن در این معنی سروده است: فلا و ابی حبیب مانفاه من ارض بنی ربیعه من هوان تا آنجا که: اعلمه الرمایه کل یوم فلما اشتد(1) ساعده رمانی. و در دیوان چاپ اروپا به جای مصرع نخستین چنین است: «لعمر ابی ربیعه مانفاه» رجوع به البیان و التبیین ج3 ص149 شود. (1) - به روایت اصلح. فلما استد.