حبیب

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (اِخ) ابن معن. پدر او معن شاعر معروف عرب است که دیوان او به سال 1903م. در اروپا چاپ شده است. گویند: معن شتران بسیار داشت و پس حبیب پسر او چندی از آنها بگرفت و با پسر عم خویش فضاله به شام رفت پس حبیب در این سفر بمرد و فضاله بازگشت و معن در این معنی سروده است:
فلا و ابی حبیب مانفاه
من ارض بنی ربیعه من هوان
تا آنجا که:
اعلمه الرمایه کل یوم
فلما اشتد(1) ساعده رمانی.
و در دیوان چاپ اروپا به جای مصرع نخستین چنین است: «لعمر ابی ربیعه مانفاه» رجوع به البیان و التبیین ج3 ص149 شود.
(1) - به روایت اصلح. فلما استد.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر