«لغت نامه دهخدا»
[حَ بُلْ لاهِ طَ] (اِخ)(مسیح الدین...) برادرزادهء مولانا عزالدین حسین طبیب بود که در زمان میرزا سلطان ابوسعید از اطباء زمان در میدان حذاقت گوی مسابقت میربود و مولانا حبیب الله نیز در معالجهء مرضی و ازالهء علل برایا آثار نفس مسیحا ظاهر میگردانید، و از مبادی سلطنت خاقان منصور تا وقت وفات در ملازمت آن حضرت روزگار میگذرانید و با وجود حصول تقرب بر درگاه خلافت پناهی و وفور اسباب مکنت و جاه به طیب نفس و بشرهء شکفته بر بالین فقراء و مساکین تشریف میبرد و از روی طوع و رغبت بی کلفت در معالجهء درویشان و محتاجان شرایط اهتمام به جای می آورد و در شهور سنهء خمس وتسع مائه نبضش از قانون اعتدال انحراف جست، و به مرض اسهال کبدی مبتلا شده، به جوار رحمت الهی پیوست. (جزء 3 از ج 3 حبیب السیر چ 1 تهران ص34) (رجال حبیب السیر ص187). و رجوع به حبیب اللهبن نورالدین محمد بن حبیب الله طبسی تونی شود.