«لغت نامه دهخدا»
[حَ بَ] (اِخ) دخت سهل بن ثعلبه بن الحارث بن زیدبن ثعلبه بن غنم بن مالک. صحابی انصاری است. عمره از او روایت کند. اهل مدینه گویند: اوست که زوجهء ثابت بن قیس بن شماس بود، و از وی طلاق به خلع گرفت ولیکن جایز است که ابن حبیبه و جمیله دخت ابیّبن ابی سلول هر دو از ثابت بن قیس بن شماس طلاق خلع گرفته باشند. از نظر تاریخ فقه و حقوق، ابن حجر گوید: اولین خلع در اسلام دربارهء این زن واقع شد و پیش از ثابت بن قیس بن شماس پیغمبر میخواست او را ازدواج کند، و چون به زنی ثابت درآمد جاریه بود و ثابت او را میزد، پس یک روز پیغمبر به او برخورد، گفت: کیستی؟ پاسخ داد: حبیبه دخت سهل هستم. پرسید: چه خبر است؟ گفت: لا انا و لاثابت، پس چون ثابت بیامد، پیغمبر به او گفت: از وی چیزی بستان و رهایش کن! حبیبه گفت: آنچه از وی گرفته ام به او باز پس دهم. و در حدیث دیگر ثابت را بدخوی خوانده و دربارهء مال الخلع گوید: فردت الیه حدیقته. و آن را اولین خلع در اسلام خوانده است. حبیبه پس از ثابت به زنی ابی بن کعب درآمد، و حدیث پاداش پدر و مادری که سه فرزند آنها بمیرد، او روایت کرده است. رجوع به الاستیعاب ج2 ص716 و الاصابه ج8 ص49 شود، و قاموس الاعلام ترکی در الاصابه دو تن به نام حبیبه دخت سهل آورده گوید: ابن سعد آنها را دو تن شمرده است.