«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع ص) موقوف. موقوفه. هرمالی که صاحب آن آن را وقف محرم کرده است. || (اِ) اسبی که در راه خدا وقف شده است. ج، حُبس، حُبسان.