حتوف

«لغت نامه دهخدا»

[حُ] (ع اِ) جِ حَتف. (منتهی الارب) : همه را طعمهء سیوف و عرضهء حتوف گردانید. (ترجمهء تاریخ یمینی). ملک زوزن عنان او عیان بگرفت و به اعیان ارکان اشارت کرد تا سیوف حتوف از نیام برکشیدند. (جهانگشای جوینی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر