«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع اِ) کرانه و سوی چیزی. ج، احجاء. || قبه های آب که از باران پدید آید. کوپله. حباب. نفاخات. (بحر الجواهر). سوار آب. || خوانندگی و ترنم که به آهستگی کنند. حجاء. (منتهی الارب). زمزمهء مجوس. زمزمهء گبرکان. تحجی. || ناحیت. ج، احجاء. (قطر المحیط).