حجاج

«لغت نامه دهخدا»

[حُجْ جا] (ع ص، اِ) جِ حاجّ. (منتهی الارب). حاجیان. حج کنندگان :کومش، ناحیتی است میان ری و خراسان بر راه حجاج. (حدود العالم). دعاء حجاج و نفرین مظلومان در تشویش کار و تهییج اسباب خذلان... مؤثر آمد. (ترجمهء تاریخ یمینی). فی الجمله به انواع عقوبت گرفتار آمدم تا درین هفته که مژدهء سلامت حجاج برسید. (گلستان). شیادی گیسوان بافته بود بصورت علویان و با قافلهء حجاج به شهر درآمد در هیئت حاجیان. (گلستان). صاحب بهار عجم گوید: جمع حاجی، حاجّ است نه حجاج، لیکن فارسیان بدین معنی استعمال نمایند :
سروران پایهء تخت تو ببوسند همی
هم بر آن گونه که حجاج ببوسند حجر.
(از آنندراج).
الهی بحجاج بیت الحرام.سعدی.
به لبیک حجاج بیت الحرام
بمدفون یثرب علیه السلام.سعدی (بوستان).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر