«لغت نامه دهخدا»
[حَجْ جا] (اِخ) ابن اسود. ثابت بنانی گفت: نکره است، و کسی جز مستلم بن سعید از وی خبری نیاورده، و او یک خبر منکر از انس آورده که پیغمبران در قبور خویش زنده هستند و نماز میگزارند. بیهقی آن را روایت کرد. و او همان حجاج بن ابی زیاد اسود است که معروف به زق العسل است، و او بصری و ساکن قسامل است. از ثابت و جابربن زید و ابی نضره و دیگران روایت دارد. و جریربن حازم و حمام بن سلمه و روح بن عباده و دیگران از وی روایت دارند. احمد گفت: ثقه و نیکوکار بود. ابن معین گوید: ثقه بود. ابوحاتم گوید: صالح الحدیث بود. حبان نیز از وی در عداد ثقات یاد کرده گوید: اهل بصره و ساکن قسامل بود، از ابی نضره و جابربن زید روایت دارد، و عیسی بن یونس و جریربن حازم از وی روایت کنند. حمادبن سلمه او را حجاج بن اسود نامیده و عبدالغنی بن سعید در «ایضاح الاشکال» او را حجاج بن حجاج باهلی خوانده است، ولیکن ابن ابی حاتم میان آن دو فرق گذارده است. (لسان المیزان ج2 ص176). رجوع به حجاج باهلی و رجوع به عیون الاخبار ج1 ص328 و ج3 ص185 شود.