«لغت نامه دهخدا»
[حَ جَ رُشْ شُ] (ع اِ مرکب) مرمر. ابن البیطار گوید: و آن سنگ مرمر است(1) و در نسخهء چاپی مصر آنرا حجر الشریط ضبط کرده اند و در بعض نسخ خطی تحفه حجر السطریط آمده است و گوید: سنگ مرمر است ضماد محرق او با زفت جهت تحلیل اورام صلبه و با موم روغن جهت درد خم معده و سنون او جهت تقویت لثه نافع است. و در اختیارات بدیعی و مخزن الادویه حجرالطریط و حجر الشطریط بهمین معنی آمده است. و داود ضریر انطاکی حجر الشریط آورده است. و در بعض کتب دیگر حجرالسطریط دیده شد و ظاهراً همان حجرالشطوط درست باشد. (1) - Albatre. marbr blanche.