حجزه

«لغت نامه دهخدا»

[حُ جَ زَ] (ع اِ) ناتی الحجزه؛ تهی گاه برآمده از بسیاری گوشت. و آن عیب باشد. (منتهی الارب). || مردی شدید الحجزه؛ مرد بسیار شکیبا بر سختی و محنت و منه حدیث علی(ع): هم اشدنا حجزاً؛ ای بنوامیه، و روی حجزه. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر