«لغت نامه دهخدا»
[حُجْ جَ تُلْ حَق ق] (اِ مرکب)لقب عام است. این لقب و لقب رئیس العلماء در زمان دیالمه به کسی داده میشد که از لحاظ علمی در زمرهء حکمای وقت محسوب شود. (کتاب حجه الحق ابوعلی سینا تألیف صادق گوهرین ص398) : حجه الحق عالم مطلق وحیدالدین که هست ملجأ جان من و صدر من و استاد من. خاقانی. شیخ الائمه عمدهء دین قروهء هدی صدر الشریعه حجت حق متقی انام.خاقانی. و بهمین جهت ابن سینا را در روزگار خودش بدین لقب خوانده اند. رجوع بکتاب حجه الحق ص 398 و غزالی نامه ص 226 شود. و نیز همین لقب به امام فخررازی داده شده است. رجوع بخاندان نوبختی ص122 شود. و نیز این لقب بعمر خیام داده شده است. (تتمهء صوان الحکمه ص112).