«لغت نامه دهخدا»
[حِ جا] (ع اِ) عقل. زیرکی. (منتهی الارب). خرد. عقل. لب. نهیه. حِجر : گر در این مکتب ندانی تو هجی همچو احمد پری از نور حجی.مولوی. || دانش. || مقدار. (منتهی الارب). اندازه. (ناظم الاطباء). || زمزمه. (منتهی الارب). زمزمهء زرتشتیان. ج، أحجاء. (منتهی الارب). || حباب که بر آب از باران پدیدآید. یکی حجاه. (آنندراج). || کرانهء چیزی.