«لغت نامه دهخدا»
[حِجْ جی زا] (ع مص) منع کردن. بازداشتن. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء): کانت بین القوم رمی ثم صارت حجیزی؛ ای تراموا ثم تحاجزوا. (منتهی الارب).