حد

«لغت نامه دهخدا»

[حَدد] (ع مص) دفع. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || منع. بازداشتن از کاری. (تاج المصادر بیهقی) (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || تیز کردن، چنانکه کارد را با سوهان و سنگ و جز آن. || اندازه کردن. || تمیز دادن چیزی از چیزی. جدا کردن چیزی را از چیزی. پدید کردن. (از منتهی الارب). || کنارهء چیزی پدید کردن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی) (منتهی الارب). || (اصطلاح منطق) تعریف کردن. || خشم گرفتن بر. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). تیز کردن برکسی. (تاج المصادر بیهقی). || حد بر کسی براندن. (تاج المصادر بیهقی). حد زدن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || جامهء سوک پوشیدن زن در سوک شوی. جامهء سوک پوشیدن زن بعد از وفات زوج. (از منتهی الارب). || تیز گردیدن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || پیوسته ماندن در آن و نگذاشتن آن را. (منتهی الارب). || (اِمص) تیزی. تندی. برندگی. (آنندراج) :
بطول و عرض و رنگ و گوهر و حد
چو خورشیدی که درتابد ز روزن.
منوچهری [ در صفت شمشیر ممدوح ].
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر