حداد

«لغت نامه دهخدا»

[حَدْ دا] (اِخ) اسکندرانی. ظافربن القاسم بن منصوربن عبدالله بن خلف الجذامی الاسکندرانی معروف به حداد شاعر ادیب. حافظ سلفی و گروهی از اعیان از وی روایت کنند. وفات او بمصر در محرم سال (529ه . ق.) بود، و از اوست:
حکم العیون علی القلوب یجوز
و دواؤها من دائهن عزیز
کم نظره نالت بطرف ذابل
ما لاینال الذابل المهزوز
فحذار من تلک اللواحظ غیره
فالسحر بین جفونها مکنوز.
و آنگاه که از مصر بمهدیه توجه کرد، اظهار شوق را به ابی الصلت امیه بن عبدالعزیز اندلسی نوشت:
ألا هل لدائی من فراقک افراقُ
هو السم لکن لی لقاؤک دریاقُ.
(معجم الادباء ج4 صص278-280).
احوال او در وفیات الاعیان ابن خلکان یاد شده و وی در مصر وفات یافته است. دیوان شعر او در دست است. (الاعلام زرکلی ج2 ص454) (الذریعه ج9 ص233) (هدیه العارفین ج1 ص434).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر