«لغت نامه دهخدا»
[حِ] (ع ص، اِ) ناقهء لاغر که استخوان پشت و سرینش نمایان باشد. || ناقه ای که کوهانش رفته باشد. || سال قحط. || پشته یا زمین بلند. ج، حدابیر. (منتهی الارب).