حدرج

«لغت نامه دهخدا»

[حَ رَ] (ع اِ) کسی. احدی. دیاری: ما بالدار حدرج؛ نیست در خانه کسی. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر