«لغت نامه دهخدا»
[حَ دَ] (ع اِ) بادنجان. (منتهی الارب). بادنجان. باتنگان.(1) (مهذب الاسماء). و بعضی گویند نوعی از بادنجان است. و بعضی گویند بادنجان بری است که عرصم و شوکه العقرب باشد(2). صاحب تحفه گوید: اسم بادنجان است و به این اسم چیزی را که شبیه به بادنجان است مینامند. و آن ثمر نباتی است بقدر جوز ماثل، بیخار و بیدانه، و در تابستان بهم میرسد و زود فاسد میشود و نبات او از نبات بادنجان اندک بزرگتر و رسیدهء ثمر او زرد. و اهل قدس او را بادنجان بری و اهل حجاز شوکه العقرب نامند. در دوم گرم و خشک و اهل شام جامه به او شویند، بسیار جالی و قایم مقام صابون، و بخور او جهت بواسیر بیعدیل، و طلاء حجازی او را گزیدن هوام و عقرب از مجربات شمرده اند. و تدهین روغنی که در او جوشیده باشد جهت اعیا و تقویت بدن و درد گوش نافع و حمول او با عسل جهت کرم مقعد مؤثر و خوردن او با خطر، و مورث کرب و مصلحش سکنجبین است. (1) - و در لسان العرب از ابن سیده: و وجدنا بخط علی بن حمزه: الحذق؛ الباذنجان بالذال المنقوطه و لااعرفها... (حاشیهء المعرب جوالیقی ص314). (2) - Solanum cordanum.