«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (اِخ) علی بن عبدالرحمان بن محمد بن بابویه، مکنی به ابی الحسن سمنجانی فقیه. به اصفهان سکنی گزید و آنجا درگذشت. مقدسی به واسطهء ابیوردی از وی نقل کرده که ما از حدیثهء موصل هستیم. یاقوت گوید: سمنجان از اعمال طخارستان است که ماوراء بلخ باشد. (معجم البلدان).