«لغت نامه دهخدا»
[حَذْ ذا] (ع ص) نعلین دوز. (دهار) (مهذب الاسماء). نعلین گر. (دستور ادیب نطنزی). کفشگر. نعل گر. کفش دوز. کفاش. اُرُسی دوز. منسوب به حذو به معنی کفش. (سمعانی) (منتهی الارب). ج، حَذّاءون. (منتهی الارب). || قصیده ای که در آن تصرف حَذَذ کرده باشند. (منتهی الارب). || قصیدهء حَذّاء؛ قصیده ای که در آن حَذَذ رخ داده باشد. رجوع به حَذّ و حَذَذ شود. || قصیدهء جید بی عیب (از اضداد است). ج، حُذّ. || تیزرو و گذران که به آن چیزی آویختن نتواند. || یمین حذاء؛ سوگندی که بسرعت یاد کنند یا سوگندی که بدان حق صاحب خود را باطل گردانند. || رحم حذاء؛ رحم که صلهء آن بجای نیارند. || قطاه حذاء؛ سنگخوار و اسفرود که دُم سبک و پرهای کم دارد. || ید حذاء؛ دست کوتاه. || لحیه حذاء؛ ریش کوتاه. (منتهی الارب).