حذل

«لغت نامه دهخدا»

[حُ] (ع اِ) اصل. (منتهی الارب). || کرانهء پیراهن و اِزار. رجوع به مادهء قبل شود. || هو فی حذل امه؛ او در کنار مادر خویش است. (از منتهی الارب). || اسفل میان بند. || اسفل نیفهء ازار. حذله. (منتهی الارب). || پیراهن. || ازار.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر