حذیا

«لغت نامه دهخدا»

[حُذْ] (ع اِ) بهره ای از غنیمت و صله. (منتهی الارب). حذوه. عطیه.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر