«لغت نامه دهخدا»
[حَرر] (ع اِ) گرما. (منتهی الارب). گرمی. (زوزنی). نقیض بَرْد. حرارت. ج، حُرور، اَحارِر. (منتهی الارب) : و قالوا لاتنفروا فی الحر قل نارُ جهنم اشد حراً. (قرآن 9/81). و جعل لکم سرابیل تقیکم الحر. (قرآن 16/81). گهی چو خاک پراکنده دل ز باد بلا گهم چو آب بجوشید دل ز آتش حَر. مسعودسعد. چو سوزنی لقب آمد ز حَرّ نار سقر برون جهان چو سر سوزن از حریر مرا. سوزنی. || (مص) حَرَّ القتلُ؛ نیک بسیار شد کشت و خون. (منتهی الارب). کقول المتنبی: باجسام یَحِرُّ القتل فیها. (اقرب الموارد). || حرالماء؛ گرم کردن آب را. || حریره پختن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || (اِ) جِ حَرّه. زمینهای سنگلاخ سوخته. || (صوت) زجر است شتران را. گویند: الحَرَّ. (منتهی الارب).