«لغت نامه دهخدا»
[حُ قَ] (ع اِ) زرگری. (دُزی). || سوختهء چقماق. || آنچه باقی مانده باشد از جامهء سوخته. (منتهی الارب). || شعله. (غیاث). || آنچه در هنگام خواندن افسونها بسوزند.