«لغت نامه دهخدا»
[حَ می ی] (ع ص، اِ) دزد راه زن. دزد قاطع طریق. دزد بیابانی. راهزن. (شرفنامهء منیری). رهزن : گفت ای برادر حرم در پیش است و حرامی از پس. (گلستان). و حکما گویند: چار کس از چار کس بجان برنجند، حرامی از سلطان، دزد از پاسبان و فاسق از غماز و روسپی از محتسب. (گلستان). ترک عمل بگفتم و ایمن شدم ز عزلت بی چیز را نباشد اندیشه از حرامی.سعدی. به حرامی چو شحنه شد خندان به حرمدان فروبرد دندان.اوحدی. -امثال: حرامی باش، حرامی سفره مباش؛ یعنی گاهِ خوردن رعایت اکیل بکن و سهم او مخور. || حرامزاده. ولدالحرام. || کولی. لوری. لولی. غره چی. قرشمال. غربال بند.