«لغت نامه دهخدا»
[حُرْ را] (اِ) جِ فارسیِ حُر : تا پای نهند بر سر حران با کون فراخ گنده و ژنده. عسجدی یا عنصری. نزد دونان حدیث می مگذار پیش حران ز جای می مگذار.سنائی.