«لغت نامه دهخدا»
[حَرْ را] (اِخ) احمدبن یونس. یکی از اطبای معروف و مشهور اندلس است. در زمان عبدالرحمان ثالث ملقب به ناصر به مشرق سفر کرد و به بغداد آمد. در اینجا علم پزشکی را از ثابت بن سنان بن ثابت بن قره، و کحالی را از ابن وصیف آموخت و به اندلس بازگشت، و طبیب مخصوص ناصر گردید و به حرمت و اعتبار فوق العاده نایل گشت، و برخی از شربتها و معجونها را بترتیب ویژه ای ترکیب نمود که فوق العاده مرغوب و محل استفادهء عامه واقع شد تا آنجا که ده نفر داروساز استخدام نمود و بکار واداشت و فقرا و ضعفا را مجاناً معالجه می کرد و در تشخیص و مداوای امراض صاحب شهرت بسزا بود. پاره ای از موفقیتهای فوق العاده از وی نقل می کنند. حین وفات بیش از صد هزار دینار نقد میراث گذارد. (قاموس الاعلام ترکی).