حرث

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع اِ) کشت زار. کشتمند. زمین کشت کاریده. (مهذب الاسماء). شعرا و مترسلین غالباً این کلمه را با نسل و زرع قرین آرند : هرکجا رسیدند نه نسل گذاشتند و نه حرث. (تاریخ بیهقی ص527). اهل حرث و زرع از عوارض تکلفات و نوازل انزال و اقسام معاملات وطن بازگذاشتند. (ترجمهء تاریخ یمینی چ 1272 ص358). اهل حرث و زرع متفرق گشتند. (ترجمهء تاریخ یمینی ص4).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر