«لغت نامه دهخدا»
[حَ رَ] (ع اِ) گناه. بزه. (دهار) (مهذب الاسماء) : گر تو کوری نیست بر اعمی حرج ورنه رو کالصبر مفتاح الفرج.مولوی. || مکان تنگ. جای تنگ بسیاردرخت که ماشیه بدان رسیدن نتواند. || سختی. (دهار) : صوفئی بدرید جبه در حرج پیشش آمد بعد بدریدن فرج.مولوی. باز گفت الصبر مفتاح الفرج صابران را کی رسد جور و حرج.مولوی. || ناقهء لاغر و باریک. ناقهء دراز بر روی زمین. || چهارچوب بسته که مرده بر روی آن نهند و آن طریقهء گبران باشد. کاهو. || ناقه ای که از نر دور دارند و بر وی سوار نشوند تا فربه گردد. || جِ حَرَجه.