«لغت نامه دهخدا»
[حُ] (ع ص، اِ) ناقهء فربه و دراز بر روی زمین. || ناقهء سخت. || ناقهء لاغر باریک. (منتهی الارب). حُرْج. حُرْجُج. اشتر باریک میان. (مهذب الاسماء). ج، حراجیج.