حرف انداز

«لغت نامه دهخدا»

[حَ اَ] (نف مرکب) سخن گو. متکلم. || دوندهء در سخن دیگران. عیار در سخن.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر