«لغت نامه دهخدا»
[حَ فِ تَ / تُو] (ترکیب اضافی، اِ مرکب)(1) الف و نون است که چون در پایان کلمات زمان و مکان درآید معنی توقیت دهد. شمس قیس گوید: در اواخر اوقات و ازمنه معنی توقیت دهد، چنانکه سحرگاهان و بامدادان و ناگاهان و بیگاهان. (المعجم فی معاییر اشعارالعجم ص175). رجوع به «ان» شود. (1) - این گونه حرفها پساوند نامیده میشود. رجوع به پساوند شود.