«لغت نامه دهخدا»
[حَ فِ حِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) پساوند نگهبانی. شمس قیس گوید: و آن باء و الف و نونی است که در اواخر اسماء معنی نگاه داشتن آن چیز دهد، چنانکه گله بان و باغبان و دربان(1). (المعجم فی معاییر اشعارالعجم ص177). (1) - این گونه حرفها پساوند نامیده میشود. رجوع به پساوند شود.