«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (حامص مرکب)عیب گیری. (شرفنامهء منیری). نقد. نکته گیری. خرده گیری در سخن و جز آن : گر انگشت من حرف گیری کند ندانم کسی کو دبیری کند.نظامی. یکی پند گیرد، یکی ناپسند نپردازد از حرفگیری به پند.(بوستان).