«لغت نامه دهخدا»
[حَ فِ مُ خَ فِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) در برابر حرف مستعلی. حرفی که هنگام تلفظ آن، زبان از جای خویش بالا نرود، و آنها همهء حروف غیر از هفت حرف مستعلی میباشند.