«لغت نامه دهخدا»
[حَ رَ] (اِ مرکب) محل سرای. و بمعنی منکوحه و حلیله نیز آرند، تسمیه الحال باسم المحل. فارسیان بر بعض الفاظ با وصف معنی ظرفیت لفظ، گاه و خانه زیاده کنند، چنانکه حرمگاه و مکتب خانه و بزمگاه و حرم سرا. (از غیاث) : نهانخانهء صبحگاهی شود حرمگاه سِرّ الهی شود.نظامی.