حره

«لغت نامه دهخدا»

[حَرْ رَ] (اِخ) رزمگاه حُنَین. || موضعی به تبوک. || جائی به تقده. || جائی میان مدینه و عقیق. || جائی قبلی مدینه. || جائی به بلاد قیس. || جائی به دهناء. || جائی به عالیهء حجاز. || جائی نزدیک فید. || جائی به کوههای طی. || جائی به زمین بارق. || جائی به نجد، نزدیک ضریه. || جائی بنومره را. || جائی نزدیک خیبر. و آنرا حره النار نیز نامند. || جائی به ظاهر مدینه زیر راقم، و وقعه الحره بروزگار یزید بدانجا بود. || جائی به بُرَیْک در راه یمن. || حرهء غَلاس، حرهء لبن، حرهء لفلف، حرهء شوران، حره الحماره، حرهء حقل، حرهء میطان، حرهء معشر، حرهء لیلی، حرهء عباد، حرهء رجلاء، حرهء قماط؛ نام مواضعی است به مدینهء منوره. (معجم البلدان).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر