حری

«لغت نامه دهخدا»

[حُرْ ری] (حامص) آزادی. آزادگی. حریت :
ای به حری و به آزادگی از خلق پدید
چون گلستان شکفته ز سیه شورستان.
فرخی.
آن پسندیده به رادی و به حری معروف
آن سزاوار به شاهی و به تاج اندرخور.
فرخی.
نام جدان و بزرگان ز گهر کرده بزرگ
حری آموخته از گوهر جدان قدیم.فرخی.
لکن چو خان بخدمت درگاه او دوید
حری نمود و نستد از او ملک و خانمان.
فرخی.
در وزیری نکنی جز همه حری تلقین
در ندیمی نکنی جز همه رادی تعلیم.فرخی.
میر اجل مظفر عادل
قطب کرم و نتیجهء حری.منوچهری.
خوی کرام گیر که حری را
خوی کریم مقطع و مبدا شد.ناصرخسرو.
خواجه بوالفتح عارض لشکر
اصل حری و سید احرار.مسعودسعد.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر