«لغت نامه دهخدا»
[حُرْ ری] (حامص) آزادی. آزادگی. حریت : ای به حری و به آزادگی از خلق پدید چون گلستان شکفته ز سیه شورستان. فرخی. آن پسندیده به رادی و به حری معروف آن سزاوار به شاهی و به تاج اندرخور. فرخی. نام جدان و بزرگان ز گهر کرده بزرگ حری آموخته از گوهر جدان قدیم.فرخی. لکن چو خان بخدمت درگاه او دوید حری نمود و نستد از او ملک و خانمان. فرخی. در وزیری نکنی جز همه حری تلقین در ندیمی نکنی جز همه رادی تعلیم.فرخی. میر اجل مظفر عادل قطب کرم و نتیجهء حری.منوچهری. خوی کرام گیر که حری را خوی کریم مقطع و مبدا شد.ناصرخسرو. خواجه بوالفتح عارض لشکر اصل حری و سید احرار.مسعودسعد.